Fotoğraflar: Jane Wade
Ofis giysisi uzun yıllar boyunca disiplinin, otoritenin ve ahengin görsel lisanı olarak kabul edildi. Lakin son yıllarda bu lisan değişiyor; grup elbiseler daha ferdî, üniformalar daha esnek, profesyonellik ise daha ferdi bir mana kazanıyor. New York merkezli dizayncı Jane Wade tam da bu dönüşümün merkezinde duruyor. Kurumsal kültürün görünmez kurallarını, iş kıyafetlerinin tarihini ve gündelik hayatın ritüellerini tasarım pratiğinin çıkış noktası haline getiren Wade fonksiyonellik ile duyusallık, yapı ile özgürlük, disiplin ile hayal gücü ortasında yeni bir istikrar kuruyor. Tasarımcıyla iş kıyafetlerinin arkasındaki psikolojiyi, çağdaş profesyonelliğin değişen kodlarını ve şahsî tabirin bugün moda aracılığıyla nasıl görünürlük kazandığını konuştuk.
İş, sadece bir tema olarak değil, bir sistem olarak da evreninizin merkezinde yer alıyor. Tasarım lisanı olarak ofis kıyafetlerinde sizi hâlâ en çok ne etkiliyor?
Bence ofis kıyafetleri, giysinin en dürüst kategorilerinden biri zira her ayrıntının bir nedeni var. Bir üniforma bir vazifesi, bir rolü, hatta kimi vakit bir hiyerarşiyi desteklemek için tasarlanıyor. İnsanların bu sistemler aracılığıyla nasıl kimlikler inşa ettiğini incelemek beni büyülüyor; ister bir müteahhit, ister kurumsal bir yönetici, ister depoda çalışan biri olsun. Gardıroplarımızın içinde gizli kimlikler var ve beni asıl etkileyen de bu.
Koleksiyonlarınız ofis giysisini daha duygusal ve hayal gücüne dayalı bir perspektiften ele alıyor. İşlerinizi kurumsal kültüre yönelik bir tenkit olarak mı, yoksa onun yine yorumlanması olarak mı görüyorsunuz?
Muhtemelen ikisi de. Kurumsal kültürle alay etmekten çok onu gözlemlemekle ilgileniyorum. Ofisler, insanların gün boyunca kendilerinin farklı versiyonlarını sergilediği tuhaf ortamlar. Hırs, disiplin, güvensizlik ve hayal gücü, hepsi bir gömleğin ardında bir ortada var oluyor. Ben de bu katı sistemleri alıp içine insanlığı, mizahı, duyusallığı ve bazen absürdlüğü yine yerleştirmeyi seviyorum.
“Jane Wade kadını”, disiplin ile hayal kurma hali ortasında bir yerde duruyor? Bugün o bayan kim? Öncelikleri neler?
O, daima ahenk sağlamasını bekleyen sistemlerin içinde kişiselliğini müdafaaya çalışan biri. Zeki ve ehil fakat birebir vakitte hayal gücü güçlü bir bayan. Giyinme biçimini bir çeşit direniş olarak ele alıyor; saldırgan bir başkaldırı olarak değil, daha ferdî bir duruş üzere. Onun öncelikleri özgürlük, kendini söz etmek, hareket edebilmek ve tekrar eden yapıların içinde bile duygusal açıdan varlıklı hissettiren bir ömür kurabilmek.
İşlevsellik çalışmalarınızda merkezi bir rol oynuyor ve birçok vakit tabir biçimine dönüşüyor. Fonksiyon bir öyküyü nasıl anlatır?
İşlev, kıyafete direkt bir anlatı kazandırıyor zira bir emele işaret ediyor. Bir kemer, cep, toka ya da teknik bir donanım eklediğiniz anda beşerler o kıyafeti giyen kişinin kim olduğunu ve nasıl bir hayat yaşadığını hayal etmeye başlıyor. Giysilerin uyarlanabilir, modüler ve dönüşebilir hissettirmesini seviyorum zira bu, insanların gün boyunca farklı kimlikler ortasında geçiş yapma biçimini yansıtıyor. Fonksiyonellik, gerçek davranışları yansıttığında hayli duygusal bir niteliğe bürünebiliyor.
Teknik kumaşlar, endüstriyel aksesuarlar ve alışılmadık materyallerle çalışıyorsunuz. Yumuşaklık ile yapısallık ortasındaki tansiyonda sizi çeken nedir?
Bu tansiyonun büyük bir kısmı ailemden ve büyürken insanların nasıl giyindiğini gözlemlememden geliyor. Annem her vakit çok feminen ve özenliydi; Etro, Thom Browne ve Comme des Garçons giyer, keskin terziliğe sahip silüetleri ve topuklu ayakkabıları tercih ederdi. Babam ise Dickies ve Carhartt üzere büsbütün fonksiyonellik ve dayanıklılık temelli modüller giyerdi. Sanırım işlerim doğal olarak bu iki dünyanın ortasında var oluyor. Yapı ile yumuşaklık, fonksiyonellik ile feminenlik ortasında daima bir diyalog kelam konusu. Teknik kumaşlar ya da metal aksesuarlarla çalışırken bile onları çoklukla duyusal ya da terzilik odaklı ögelerle dengelemeye çalışıyorum.
Ofis kültürü denetim, disiplin ve görünürlük fikirleriyle yakından ili��kili. Tasarımlarınız “kendini söz etmek” ile “ciddiye alınmak” ortasında nasıl bir istikrar kuruyor? Kıyafetler bir kişinin profesyonel bir ortamda nasıl algılandığını nitekim değiştirebilir mi?
Kesinlikle. Bilhassa profesyonel ortamlarda kıyafetler algıyı anında değiştirir. Giysi kuralları tarih boyunca güçle ilişkilendirildi. Beni ilgilendiren şey ise insanların bu beklentiler içinde kimliklerini nasıl korudukları. Bir bayan alışılmışın dışında bir şey giyerken de otorite sahibi olabilir. Profesyonelliğin kişiliği ya da duyusallığı bastırmak manasına gelmesi gerektiği fikrine meydan okumayı seviyorum.
Çalışmalarınız birden fazla vakit “uygun” kabul edilen sonları sorguluyor. Sizce kıyafet kuralları ortadan mı kalkıyor, yoksa dönüşüyor mu?
Bence dönüşüyor. Klasik kurumsal giysi birden fazla vakit birebirlik ve tekdüzelik üzerine heyetiydi. Bugün ise beşerler bu kurumsal modülleri kendi stilleri ve ferdî sözleriyle yine şekillendiriyor. Profesyonelliğin artık katı bir ahenkten çok insanların bu alanlar içinde kimliklerini nasıl tabir ettikleriyle ilgili olduğunu düşünüyorum.
Defileleriniz, kurumsal ofislerden depo atmosferlerine uzanan sürükleyici dünyalar yaratıyor. Bir koleksiyonun kıssasını tamamlamada yerin rolü nedir?
Mekan benim için son derece kıymetli zira kıyafetler kurulan dünyanın sadece bir modülü. Yer, koleksiyonun ardındaki psikolojiyi anlamlandırmaya yardımcı oluyor. Floresan ışıklı bir ofis, bir depo ya da orman içindeki bir patika, hepsi kıyafetlerin duygusal olarak nasıl algılandığını büsbütün değiştiriyor. İzleyicinin sırf kıyafetleri izlemesini değil, anlatının içinde hissetmesini seviyorum. Defilelerle ilgili hoşuma giden şey ya kendinizi o dünyanın içinde bulmanız ya da ona uzaktan hayranlık duymanız.
Hız ve baskıyla tanımlanan bir kent olan New York’ta yaşıyor ve çalışıyorsunuz. Bu durum yaratıcı sürecinizi nasıl etkiliyor?
New York, işlere katiyetle yansıyan makul bir aciliyet hissi yaratıyor. Kentin her yerinde hırs var ancak birebir vakitte tükenmişlik ve çok uyarılma hali de mevcut. Bu tansiyon doğal olarak koleksiyonlara da sızıyor. Kent sizi fikirlerinizi süratle netleştirmeye ve güçlü bir bakış açısı geliştirmeye zorluyor.
Bununla birlikte yaratıcı sürecim giderek daha fazla açık alanlara kayıyor. Bu da yavaşlama, tabiatta daha fazla vakit geçirme isteğimle ilişkili. Fonksiyonelliğin sadece ofiste ya da kentte değil, tabiatın içinde nasıl var olabileceğiyle giderek daha fazla ilgileniyorum.
Jane Wade için sırada ne var? Hâlâ meydan okumak istediğiniz lakin şimdi fırsat bulamadığınız bir moda kuralı bulunuyor mu?
Koleksiyonlarım kurumsal dünyadaki tecrübelerimden besleniyor olsa da bu baskının stüdyodaki yaratıcı süreci belirlemesine müsaade vermemeye çalışıyorum. İçeride epeyce sakin ve nizamlı bir çalışma ortamımız var. Grubumla birlikte planlama ve geliştirme süreçlerinde son derece sistemliyiz ve mümkün olduğunca takvimin önünde ilerlemekle gurur duyuyoruz.
Bu tertip, yaratıcılığın daha doğal bir halde ortaya çıkmasına alan açıyor. Daima fikir üreten biri olduğum için perde gerisinde güçlü bir sistemin olması, paniğe ya da aciliyete kapılmadan daha akışkan ve açık bir zihinle çalışmamı sağlıyor. Yapı ile akış ortasındaki bu istikrar markamız için hakikaten çok kıymetli.
Çalışma gününüzün başladığını hissettiren ferdî bir ritüeliniz var mı?
Genellikle güne bir saatlik koşu bandı antrenmanıyla başlıyorum. Hayatınızın merkezinde işiniz olduğunda, özbakım son derece kıymetli hale geliyor. Stüdyonun ağır temposuna ve gün uzunluğu karar vermenin getirdiği mental yükü karşılamaya başlamadan evvel fizikî bir rutine sahip olmanın zihinsel berraklık sağladığını düşünüyorum.
Çalışma alanınızın fizikî sistemi yaratıcı kararlarınızı etkiliyor mu?
Kesinlikle. Stüdyonun mümkün olduğunca pak ve sakin hissettirmesini seviyorum zira gün boyunca aslında sayısız karar alınıyor. Atmosferden çok etkileniyorum; doğal ışık, ferahlık ve bitkiler üzere ögeler düşünme ve yaratma biçimimi önemli manada değiştiriyor. Çalıştığım alanın beni dengelemesi gerekiyor.
Atölyenizde geçmiş projelerinizden izler bulunuyor mu?
Bu mevzuda takımım bana gülüyor zira eski numuneleri daima stajyerlere ve arkadaşlarıma veriyorum; bunu yeni şeylere yer açmak için yapıyorum! Ama geçmiş dönemlerden kalan fotoğraflar, mektuplar, referanslar ve defile notları üzere anıları saklama konusunda hayli duygusalım. Stüdyoda dönüp bakabileceğimiz küçük anılar olması hem benim hem de grubum için her vakit keyifli.
