Elvan Alpay 10 yıllık bir ortanın akabinde ürettiği yeni işlerini bir ortaya getiren şahsî standını Sevil Dolmacı Gallery’de açıyor. “Pánta Rheî / İşler – Works 2021-2025”, ismini Herakleitos’un “her şey akar” niyetinden edinirken akışı sadece bir metafor olarak değil, unsurun tabiatına ilişkin bir davranış biçimi olarak ele alıyor.
2 Aralık 2025–3 Ocak 2026 tarihleri ortasında görülebilecek stant, sanatkarın son beş yılda ürettiği farklı tekniklerle oluşmuş işlerini bir ortaya getiriyor. Pigment, akrilik, cam tozu ve ışık Alpay’ın tuvallerinde birer materyalin ötesine geçerek fizikî süreçlerin izini süren birer etken haline geliyor. Bu nedenle stant, sabit bir manzara sunmaktan çok daima devinen bir oluş haline odaklanıyor.
Alpay’ın yapıtları Fondation Cartier (Paris), Mitsubishi Foundation (Tokyo) ve OMM Odunpazarı Çağdaş Müze (Eskişehir) üzere kurumların yanı sıra Türkiye’de birçok değerli koleksiyonda yer alıyor. Bu stantta ise sanatçı, “hareket halindeki madde” fikrini merkezine alarak, fotoğrafın bitmiş bir yüzey değil kırılma, buharlaşma ve sızma üzere süreçlerin görsel kaydı olabileceğini hatırlatıyor.
2006 Pekin Bienali Büyük Ödülü’yle memleketler arası seviyede görünürlük kazanan Alpay’ın pratiği Paris’ten New York’a uzanan stant geçmişiyle çok katmanlı bir okuma alanı sunuyor. “Pánta Rheî”, 2021 sonrasında ürettiği işlerin birinci sefer bütünlüklü bir seçkiyle izleyiciye sunulması bakımından sanatçı için kıymetli bir dönemeç niteliğinde. Stantta yusufçukların süratle alakalı hareketleri, mantarların yeraltı ağları, yaprak damarlarının doğal haritaları ve akrilik içinde yakalanmış ışık parçacıkları bir ortaya gelerek kendi görsel kozmosunu kuruyor.
Alpay’ın yaklaşımı doğayı temsil etmeye çalışmak yerine tabiatın kendisini fotoğrafın içine davet eden bir tavır benimsiyor. Sanatkarın “Ben motif seçmem. Onlar davranır, ben kaydederim” cümlesi, pratiğinin merkezindeki bu kanıyı yalın bir lisanla tabir ediyor.
“Pánta Rheî / İşler – Works 2021-2025” bir anlatı standı olmaktan çok izleyiciyi bir akışa dahil eden açık bir deney alanı sunuyor. Alpay sabit bir imge yerine vaktin ve unsurun daima dönüşümünü görünür kılan bir fotoğraf kanısı öneriyor. Bu nedenle stant, resme bakmanın ötesine geçip akışın içine dahil olma fikrine yakın duruyor.
