Kapak: Coco, Pixar
Animasyonların yalnızca çocuklara hitap ettiğini düşünenler olsa da aslında hem yetişkinlere hem de çocuklara tıpkı anda dokunan, kimi vakit güldüren kimi vakit derin hisler uyandıran üretimlerdir. Eğlenceli atmosferlerinin altında düşündürücü iletiler barındırırlar. Ağır bir haftanın akabinde atıştırmalıklarınızı hazırlayın, bu sinemalarla ruhunuzu tazeleyin.
Zootropolis, Disney
Zootropolis: Hayvanlar Kenti, 2016
28 Kasım’da vizyona girecek ikinci sinemasını heyecanla beklerken önyargıları sorgulatan hayvanların bir ortada yaşadığı bu renkli metropol seyahatini izlemelisiniz.
“Madem herkes tilkiyi kurnaz ve güvenilmez olarak görecek, öbür türlüsü olmanın ne manası var?”
Coco, Pixar
Coco, 2017
Aile bağlarının gücünü, hatırlanmanın pahasını ve müziğin kalpleri birleştiren sihrini anlatan dokunaklı bir öykü.
“Hatırla beni
Sizlerden ayrılsam da
Hatırla beni
Sakın hiç ağlama
Çok uzaklarda olsam da
Sen daima kalbimdesin
Özel bir müzik söylerim
Biz farklı olsak da.”
Örümcek-Adam: Örümcek Cihanında, Columbia Pictures-Sony Pictures
Örümcek-Adam: Örümcek Cihanında, 2018
Farklı kainatlardan gelen örümcek kahramanlarının güçlerini birleştirdiği, tipinin en özel üretimlerinden biri. Birinci iki sinemasını üst üste izlemek isteyebilirsiniz, üçüncü sinema ise yolda.
“Kendimi yalnız hissettiğimde, kimsenin ne yaşadığımı anlamadığını düşündüğümde beni sahiden anlayan arkadaşlarımı hatırlıyorum.”
Soul, Pixar
Soul, 2020
Hayat maksadını ararken aslında en kıymetli şeyin küçük anlarda saklı olduğunu hatırlatan felsefi bir seyahat.
“Genç bir balıkla ilgili bir kıssa vardır. Yaşlı balığın yanına yüzüp demiş ki:
“Okyanus dedikleri şeyi bulmaya çalışıyorum.”
“Okyanus mu?” demiş yaşlı balık. “Şu anda içinde yüzüyorsun.”
“Bu mu?” demiş genç balık. “Ama bu su. Benim istediğim şey, okyanus.”
Willoughby Ailesi, Netflix
Willoughby Ailesi, 2020
İlgisiz ebeveynleri yüzünden kendi yollarını çizen çocukların tuhaf lakin eğlenceli maceralarını mevzu alan, hem güldüren hem de duygulandıran bir animasyon sineması.
“İyi günde makûs günde sürekli el ele
Gerek yok vedaya, ışıklar orada
Gök karardığında, kelam kalmadığında
Ve gün bittiğinde
Seni seçtim.”
Yazı: İrem Öz
