Lena Dunham geri döndü. Lakin bu sefer bir adım geride duruyor, sözleri ve karakterleriyle kıssayı parlatmayı tercih ediyor. 2012’de yarattığı ve altı dönem boyunca bir neslin his haritasını çizen Girls’ten sonra, yeni Netflix dizisi Too Much ile farklı bir sayfa açıyor. Daha olgun, daha yumuşak lakin hâlâ o tanıdık “fazlalık” hissiyle…
10 kısımlık romantik güldürü Too Much, ismini hem söz oyunu barındıran hem de kültürel kodlara dokunan bir yerden alıyor: Amerika’da “too much” olmak fazlalık, hatta birden fazla vakit bir kusur. Ama Londra’da bu tabir, tam bilakis, olumlu bir mana taşıyor: Kendine has, özgün, hatta tam da olması gerektiği üzere ve hatta fazlası olmak. Dunham, işte tam bu mana kaymasının müsaadeden giderek, yeni dizisinde “fazla” olmanın hoşluğunu anlatıyor.
Lena Dunham’ın yeni dizisi “Too Much”, bize hem geçmişi hatırlatıyor hem de bugünün duygusal karmaşasında bir cins yol haritası sunuyor. Kimi vakit fazla, kimi vakit iç burkan derecede samimi, ve tam da bu yüzden etkileyici.
Elbette Girls ile kıyaslamamak imkânsız. Çünkü Girls, Lena Dunham’ın 26 yaşında yazdığı ve oynadığı; New York’ta yaşayan dört genç bayanın öyküsüyle bir neslin hislerine dokunduğu kült diziydi. Daha birinci kısımda Hannah’nın söylediği o ikonik replik hâlâ akıllarda: “I think I may be the voice of my generation. Or at least a voice of a generation.” Too Much ise artık bu “kuşağın sesi” olma savını bırakmış bir anlatıcıdan geliyor. Daha çok, bir bayanın hayatına, geçmişine ve hayal kırıklıklarına odaklanan, daha ferdî bir anlatı bu. Başrolde Lena yok lakin sesi her yerde.
Jess (Meg Stalter), New York’ta yaşayan bir televizyon muharriri. Kalbi yeni kırılmış, erkek arkadaşı onu bir influencer’la (Emily Ratajkowski canlandırıyor) aldatmış. Bu yıkımın akabinde Londra’ya taşınıyor ve burada Felix (Will Sharpe) isminde, kaotik, duygusal yükü oldukça dolu bir müzisyenle tanışıyor. Alakaları birinci bakışta süratli başlıyor, ancak ilerledikçe iki karakterin travmaları, bağlanma dehşetleri, kırıklıkları da su yüzüne çıkıyor. Birlikte müzik dinledikleri sahneler, karışık kasetler, walkman’ler… Tüm o nostaljik ayrıntılar yalnızca dekor değil; kıssanın tam da ruhunu yansıtıyor. Dizi, romantik güldürü kalıplarının dışına çıkmadan, onları tekrar şekillendiriyor. Jess’in her gün eski sevgilisinin yeni sevgilisine hitaben görüntü çekmesi üzere ‘cringe’ lakin ziyadesiyle dürüst anlar, kıssayı klasik formüllerden ayırıyor. Bu sahneler bir yandan gülümsetirken, öteki yandan izleyiciyi rahatsız eden bir duygusal açıklığa zorluyor, tam da Lena Dunham’ın yapmayı sevdiği üzere.
Evet, dizi birtakım anlarda ‘too much’, lakin tıpkı vakitte tam da olması gerektiği üzere. İçten, dağınık, romantik ve kırılgan. Maket dekorlu dizilerin hâkim olduğu bir devirde, gerçek yerlerde çekilmiş, karakterlerine duygusal derinlik tanıyan bir romantik güldürü izlemek sahiden güzel hissettiriyor. Felix’in Jess’e karışık kaset yapması, kulaklıkla müzik dinletmesi, sessizce uzanıp yalnızca birlikte dinlemeleri… Bu sahneler, bugünün münasebetlerinde kaybolan samimiyetin birer yankısı üzere. Tahminen de bu yüzden diziyi izlerken sadece bir aşk kıssası değil, bir periyot hissiyatını da izliyoruz.
Jess’in tarz lisanı de karakteri kadar özgün: anneanne gecelikleri, bebek yaka elbiseler, dev kurdeleler ve pastel tırnaklar… Köpeğini bile giydiren bu karakter, tarzını bir zırh üzere taşıyor. Kendine haslığıyla fazla, lakin hiç düzmece değil. Meg Stalter rolün altından büyük bir özgüvenle kalkıyor; Will Sharpe ise hem duygusal karmaşası hem utangaç karizmasıyla bir biçimde kalpleri çalıyor. Takımın geri kalanı da yıldızlarla dolu: Michael Zegen, Naomi Watts, Jessica Alba, Andrew Scott, Kit Harington, Stephen Fry, Rita Ora…
Too Much İngiltere Özel Gösterim Gecesi, Kaori Momoi, Adwoa Aboah, Andrew Scott, Dean-Charles Chapman, Rita Wilson, Oliver Nirenberg, Lena Dunham, Megan Stalter, Will Sharpe, Luis Felber, Leo Reich, Daisy Bevan, Janicza Bravo, Prasanna Puwanarajah, Adèle Exarchopoulos and Michael Zegen, Getty Images
Fakat tüm bu parlak isimlerle birlikte temel parlayan, Lena Dunham’ın kalemi ve mizahı oluyor. Dunham bu kere kendi iç dünyasından bir karakter canlandırmıyor; onun yerine Jess’in ablası Nora olarak küçük lakin dikkat cazip bir rolle karşımıza çıkıyor. Üstelik Nora’nın boşanmak üzere olduğu eski eşi, Girls’ten Andrew Rannells. Eski cihanla kurulan bu küçük köprü, eski izleyicilere beğenilen bir selam oluyor.
Too Much, Lena Dunham’ın klasik duygusal karışıklıklarını daha olgun bir yerden anlatıyor. “Fazla” hissetmenin, “fazla” istemenin ya da “fazla” konuşmanın bir eksiklik değil, gerçek hayattaki sıkışmışlıkların bir yansıması ve bağ kurmanın bir yolu olduğunu söylüyor. Jessica’nın seyahati, kendine ilişkin olan bu fazlalık hâlini bastırmak yerine ona sahip çıkmak üzerine. Bu da, romantik güldürülerin unuttuğu bir şeyi hatırlatıyor: Aşk, eksiksiz olmaktan değil, kendini olduğun üzere göstermekten doğar. Too Much, romantik güldürüye hem hürmet duruşu hem de hafif bir meydan okuma. İçten, tuhaf, nostaljik fakat samimi. Girls sevenler için tanıdık, sevmeyenler için ise yeni bir başlangıç. Dunham ekrana geri döndü, ve onu, hislerimize ziyadesiyle düzgün gelen bu hâliyle izlemek, en az dizinin kendisi kadar hoş.
