Fotoğraflar: Orta Güler
Ara Güler Müzesi, Robert Capa’nın “Gerçek En Âlâ Fotoğraftır” standının akabinde bu defa odağını direkt Orta Güler’in kendi arşivine çeviriyor. “Cannes!” başlıklı yeni stant, yakından tanıdığımız bir ismin pek bilinmeyen bir yanına odaklanıyor.
Cannes, 1967
Ara Güler denince akla birden fazla vakit İstanbul sokakları, Boğaz çizgisi, etkileyici yüzler geliyor. Lakin bu stant o görsel hafızayı kısa müddetliğine askıya alıyor ve Güler’in daha az bilinen bir istikametini öne çıkarıyor. Cannes Sinema Festivali’nde çektiği fotoğraflardan oluşan seçki, sinemanın ve şöhretin kesiştiği bir alana odaklanıyor.
Monaco Prensi III. Rainier ve Prenses Grace Kelly, 1958
Aslında bu istikamet, düşündüğünüz kadar şaşırtan değil. Orta Güler sırf bir foto muhabiri değil, sinemaya güçlü bir ilgisi olan, o dünyayı yakından takip eden bir isim. Cannes’a gitmesi de bu yüzden mesleğinde doğal bir an üzere duruyor. 1957’de şenliğe birinci defa gidiyor, sonrasında nizamlı olarak katılıyor. Çektiği foto-röportajlar periyodun yayınlarında yer bulurken, kurduğu alakalar ve yaptığı sohbetler sinemayla bağını derinleştiriyor. Cannes, onun için bir vazifeden çok bir temas alanı olmuş.
Sergideki fotoğraflarda bu yakınlığın izlerini görebilirsiniz. Brigitte Bardot, Sophia Loren, Grace Kelly, Federico Fellini, Orson Welles, Jean Cocteau, Michelangelo Antonioni, Kim Novak ve François Truffaut üzere isimleri kadrajına almış. Lakin standın asıl gücü, bu figürleri nasıl gördüğünde. Yıldızlar kadar onları izleyenler, fotoğrafçılar, bekleyenler ve o anın etrafında şekillenen kalabalıklar da öykünün kesimi.
Sophia Loren, 1959
1950’lerin sonu ve 60’lar Cannes’ın bugünkü kimliğinin kurulduğu yıllar. La Croisette boyunca uzanan kıyı sınırı; otelleri, plajları ve kalabalığıyla bu dünyanın sahnesini oluşturuyor. Fotoğraflar, kırmızı halının ışıltısını olduğu kadar onun çabucak dışındaki gündelik akışı da görünür kılıyor.
Cannes
Sergi üç kısımda ilerliyor: “Sahne”, Cannes’ı bir sinema seti üzere ele alırken, “Festival”, gösterimler ve basın anlarına odaklanıyor. “Kutlama” ise geceye, partilere ve davetlere açılıyor. Bu yapı, şenliğin ritmini katman katman okumayı mümkün kılıyor.
Betta St. John, June Laverick ve Anne Heywood, 1957
Fotoğraflara gazete kupürleri, kontak baskılar, basın kartları ve sinemalar eşlik ediyor. Tüm bu malzemeler, Orta Güler Arşiv ve Araştırma Merkezi’nin uzun soluklu çalışmalarıyla bir ortaya gelmiş ve sırf bir periyodu değil, bir üretim pratiğini de görünür kılıyor.
Ziyaret ederseniz ve denk gelirseniz, sergiyi arşiv takımından Temel Bey’in anlatımıyla gezme ayrıcalığını yakalayabilirsiniz umarım.
