Kapak Fotoğrafı: Charli XCX, The Moment
Bu yıl Sundance Sinema Festivali’nin en çok konuşulan isimlerinden biri, içine kapanık bir muharrir ya da ödül döneminin tanıdık yüzlerinden bir oyuncu değildi. Bilakis beklenmedik bir isim olan pop yıldızı Charli XCX idi. Üstelik tek bir projeyle değil, birden fazla üretimle. A24 üretimi “The Moment”, Gregg Araki imzalı “I Want Your Sex” ve Cathy Yan’ın “The Gallerist”i… Baharla birlikte Pete Ohs’un romantik dramı “Erupcja” da bu listeye eklenecek. Uzun müddettir bağımsız sinemayı yakından takip eden ve bunu lisana getiren Charli, oyunculuğa resmen adım attı.
Zendaya, Euphoria
Aslında bu geçiş yeni değil. Barbra Streisand’den Zendaya’ya ve daha birçok isimlere uzanan bir akış bu. Lakin bugün farklı olan şey, bu dönüşümün ölçeği ve görünürlüğü. Müzisyenler artık sadece kısa cameo’larla değil, direkt başrollerle karşımıza çıkıyor.
Alana Haim, Licorice Pizza
Bu yeni dalganın ardında, sinema ile müzik ortasındaki yaratıcı sonları bulanıklaştıran isimler var. Direktör Paul Thomas Anderson, müzikal işbirliklerini oyunculuğa taşıyan isimlerin başında geliyor. 2021 imali “Licorice Pizza” ile Alana Haim’i başrole yerleştirdiğinde bu adımı görmüştük. Kız kardeşleriyle birlikte kendi ismini taşıyan “Haim” müzik kümesinin modülü oyuncu, artık sadece sahnede değil, Kelly Reichardt ve Kristoffer Borgli üzere direktörlerin dünyasında da kendine yer buluyor.
Keke Palmer, SZA, One Of Them Days
Paul Thomas Anderson belirli ki sezgilerine nazaran hareket ediyor. Junglepussy mahlaslı müzisyeni sahnede izledikten sonra onu sinemasında bir karakteri oynamaya davet etmesi ya da müzisyen Dijon ile bir akşam yemeğinin akabinde senaryosunu paylaşması, klasik oyuncu seçimi süreçlerinden çok daha organik bir yol. Birebir biçimde Teyana Taylor’ın performansından etkilenip direkt bağlantıya geçmesi de bu sezgisel yaklaşımın bir kesimi.
Bu dönüşümün kurumsal ayağında ise A24 var. Art-house dağıtımcı kimliğinden çıkıp bir kültür platformuna dönüşen A24; sinema, müzik ve sahne sanatlarını tek bir çatı altında topluyor. Bu da müzisyenlerin sinemaya geçişini sırf mümkün değil, doğal kılıyor. Tanınan kültür de bu geçişi hızlandırıyor. Jennie, Troye Sivan ve Moses Sumney üzere isimler “The Idol” ile ekranlara taşınırken, Doechii ve Brandy üzere isimler farklı çeşitlerde oyunculuk alanlarını genişletiyor.
Jennie, The Idol
Sıradaki dalga ise daha da çeşitli: Phoebe Bridgers, Rosalía, Rico Nasty ve Gracie Abrams üzere isimler, televizyon ve sinema projelerinde giderek daha görünür hale geliyor. Bu isimlerin ortak noktası, sırf “ünlü” olmaları değil; kendi estetik lisanlarına sahip olmaları. Bilhassa Rosalía’nın “Euphoria” dizisinde nasıl bir karaktere rol vereceği merak konusu.
Tyler, The Creator, Marty Supreme
Bu geçiş bazen son derece ferdî projelerle de şekilleniyor. Anderson .Paak’in oğlu için kabul ettiği “K-Pops!” ya da Vince Staples’ın kendi anlatısını kurduğu “The Vince Staples Show”, müzisyenlerin artık sadece oyuncu değil, öykü anlatıcısı olarak da konumlandığını gösteriyor.
Anderson .Paak, K-Pops!
Benzer halde Kid Cudi, M. Night Shyamalan ve Ti West üzere direktörlerle çalışırken kendi direktörlük pratiğini de inşa ediyor. SZA’nın güldürüye geçişi ya da Megan Thee Stallion’ın Broadway sahnesine uzanan performansı ise bu dönüşümün tek bir çeşitle sonlu olmadığını gösteriyor.
Megan Thee Stallion, Broadway
Hollywood’un en büyük isimleri bile bu akışın dışında değil. Bad Bunny, Darren Aronofsky sinemalarından bağımsız projelere kadar geniş bir yelpazede yer alırken, Spike Lee üzere direktörler oyuncu seçimlerini artık toplumsal medyada keşfettikleri müzisyenler üzerinden yapabiliyor. Bir DM, bir müzik, bir güç, hepsi potansiyel bir role dönüşebiliyor.
Bad Bunny, Happy Gilmore 2
Bu yeni “müzisyen ouncular”, aslında daha büyük bir dönüşümün kesimi: disiplinler ortası yaratıcılığın norm haline gelmesi. Moda dünyasında nasıl ki bir sanatçı kampanya yüzü olmanın ötesine geçip kreatif yöneticiliğe uzanabiliyorsa, müzisyenler de artık yalnızca sinema müziği üretmiyor, öykünün kendisine dahil oluyor.
Bugünün izleyicisi için bu geçiş şaşırtan değil, hatta beklenen bir şey. Zira günümüz dünyasında tek bir alandan fazla çoklu üretim pratiklerinin kesimi olmak yeni olağan.
