Çarpıcı bir datayla giriş yapalım: İşgücü analitiği platformu Insightful’un yayımladığı “Odak Vakti Araştırması”, çalışanların yüzde 80’inin bir saat boyunca bile tam odakla çalışamadığını ortaya koyuyor. Odaklanma artık doğal bir akış değil, korunması gereken kırılgan bir alan haline geldi. Sonuç ise tanıdık: uzayan mesai saatleri, bitmeyen yapılacaklar listeleri ve “yeterince ilerleyemedim” hissi. Verimlilik baskısının giderek arttığı bu devirde, daha fazla bağlantının daha âlâ sonuçlar doğuracağına dair inanç sorgulanıyor. Zira sorun çalışmamak değil, kesintisiz çalışamamak. Ve bu durum, çalışan tecrübesinden karar alma süreçlerine, yaratıcılıktan iş kalitesine kadar pek çok alanı direkt etkiliyor. Tam da bu noktada odak kaybı ferdî bir disiplin problemi olmaktan çıkıyor ve iş dünyasının en görünmez fakat en yaygın sıkıntılarından biri olarak karşımıza çıkıyor.
Launchmetrics Spotlight
Sorun Daima Bölünmek
Insightful raporuna nazaran her e-posta bildirimi, anlık ileti ya da toplantı daveti odağın tekrar kurulmasını gerektiriyor. Bu durum sırf üretkenliği değil karar alma marifetini, yaratıcılığı ve işten alınan tatmini de direkt etkiliyor. Microsoft’un yayımladığı “Çalışma Trendleri Endeksi” de benzeri bir tabloya işaret ediyor. Araştırmaya nazaran ortalama bir çalışan mesai saatleri içinde her iki dakikada bir toplantı, e-posta ya da bildiriyle bölünüyor. Bu da günde yaklaşık 275 farklı kesinti manasına geliyor. Üstelik toplantıların yüzde 60’ı plansız gerçekleşirken mesai saatleri dışındaki mesajlaşmalar bir evvelki yıla nazaran yüzde 15 artmış durumda. Akşam 20.00 sonrasında yapılan toplantılarda ise yüzde 16’lık bir yükseliş dikkat çekiyor. Bu ağır tempo içinde çalışanların yüzde 80’i işlerini yapmak için kâfi vakit yahut güce sahip olmadığını belirtirken yöneticilerin yüzde 52’si iş günlerini “kaotik ve bölünmüş” olarak tanımlıyor.
Bireysel Değil, Kurumsal Mesele
İnsan kaynakları danışmanlık firması Gilda&Partners Consulting kurucu ortağı Jilda Bal, odak süresindeki bu düşüşün şirketler için önemli bir ikaz niteliği taşıdığını vurguluyor. Bal, mevzuya ait şu değerlendirmeyi yapıyor: “Verimliliği daha fazla toplantı ve daha ağır bağlantıyla artırmaya çalışmak birçok vakit karşıt tesir yaratıyor. Asıl farkı yaratan, odaklı çalışmayı destekleyen iş dizaynları ve net önceliklendirme yaklaşımlarıdır. Gün içinde derin düşünme ve odak gerektiren işler için ayrılan vakit daralırken iş günü uzuyor lakin iş kalitesi tıpkı süratte artmıyor. Bu da zihinsel yorgunluğun ve tükenmişlik riskinin neden kalıcı hale geldiğini açıkça gösteriyor.” Bal’a nazaran odaklanmayı sadece çalışanlardan ferdî bir maharet olarak beklemek artık kâfi değil. “Kesintileri azaltan organizasyonel alışkanlıklar yeni periyodun en güçlü rekabet avantajlarından biri haline geliyor. Kurumların, çalışanlarını şuurlu biçimde desteklemesi gerekiyor” diyerek şirketlere de net bir davette bulunuyor.
