Moda dünyası “lüks” kavramını yine sorgularken Pieter Mulier, Alaïa’da bu sorulara hem bir kaçış hem de bir yüzleşme alanı açtı. Paris Moda Haftası’nda sunduğu İlkbahar/Yaz 2026 koleksiyonu alışıldık gösterişli gösterilerden çok farklı bir yerde duruyordu: güçlü bir görsel tecrübeyle iç içe geçen, ayrıntılarda yiğit ancak sessizce inşa edilmiş bir koleksiyondu.
Defile, Fondation Cartier’de gerçekleşti. LED taban üzerine yansıtılan modellerin yüzleri ve tavanı kaplayan aynalı yansımalar izleyiciyi hem üste hem aşağıya bakmaya davet eden bir koza hissi yarattı. Alaïa kozmosu bu dönem da alışıldık form hudutlarını zorlamaktan çekinmedi. Mulier’in mimari yaklaşımı, klasik Alaïa siluetlerini korurken onlara yeni fonksiyonlar ve manalar yükledi.
Koleksiyonun yapıtaşları sadeydi: pamuk, ipek, deri ve yılan derisi üzere kumaşlar kullanıldı. Lakin kullanılan formlar epey iddialıydı. Oval paltolar, üçgen etekler, dikdörtgen tunikler, hepsi net, güçlü ve grafik bir lisanın kesimleriydi. Klasik dökümlü Alaïa çizgileri bu sefer daha heybetli lakin tekrar de vücutla uyumlu bir halde karşımıza çıktı. Renk paleti dönemin dikkat çeken tonlarına yer vererek Alaïa’nın imza siyahına kahverengi ve yeşil üzere sıcak lakin sofistike tonları da dahil etti.
Koleksiyonda göze çarpan deneysel kesimler ortasında, evvelkinden daha geliştirilmiş formlarda koza-vari tulumlar, çapraz askılı tunik-etek hibritleri, saten balo etekleri ve sarkan püskül ayrıntıları vardı. Kıyafetlerin birden fazla işlev ve biçim ortasında yeni bağlar kuruyordu. Ceketlerin üzerinden öne bağlanan elbiseler, pantolon içine sokulmuş ayakkabılar ya da yalnızca dört kumaş tipiyle yaratılan bu zenginlik… Alaïa’da estetik kadar zeka da çalışıyordu.
Pieter Mulier bu dönem Alaïa’da “lüks”ün neye benzeyebileceğini yine tanımladı. Satılabilir/alınabilir olmaktan çok arzulanabilir olmayı hedefleyen, geleneğiyle bağını koparmadan geleceğe cesurca bakan bir koleksiyondu.
