Fotoğraflar: Marty Supreme, A24
Geçtiğimiz günlerde sinemada izlediğim “Marty Supreme” sinemasının tesirini üzerimden hâlâ atamıyorum. Josh Safdie’nin yeni sineması, büyük hayalleri ciddiye alınmayan bir adamın kendi sahnesini yaratma öyküsünü anlatıyor. 1950’ler New York’unda geçen sinemada Timothée Chalamet, masa tenisinde yetenekli lakin asıl kederi görünürlük olan Marty Mauser’ı canlandırıyor. Marty için oyun yalnızca bir spor değil, dikkat çekmenin, hayatta yer açmanın ve görünür olmanın bir yolu.
Safdie’nin birinci defa Benny Safdie olmadan yönettiği bu sinema, tanıdık bir enerjiyi daha hafif ve oyunlu bir yere taşıyor. “Uncut Gems”in kaotik ritmi burada da hissediliyor lakin bu defa öykü baştan sona bir yükseliş fikri etrafında şekilleniyor. Marty’nin Londra’daki ve akabinde Tokyo’daki turnuvalara uzanan seyahati, sekiz ay içinde onu Lower East Side’dan Ritz Oteli’nin koridorlarına, mahallî masa tenisi salonlarından yüksek sosyeteye savuruyor.
Film gerçek bir figürden, efsanevi masa tenisi oyuncusu Marty Reisman’dan, ilham alıyor. Reisman üzere Marty de yeteneğini paraya, parayı da görünürlüğe dönüştürmenin yollarını arayan biri. Lakin “Marty Supreme”in asıl ilgisi, sporun teknik ayrıntılarından çok, bu karakterin hayatla kurduğu bağlantıya odaklanıyor: Hamasetle karışık bir özgüven, hudut tanımayan bir güç ve durmadan sahneye çıkma gereksinimi her şeyin önüne geçiyor.
Chalamet’nin performansı sinemanın merkezinde yer alıyor. Marty’yi hem güzel niyetli hem hesapçı, hem sempatik hem de yorucu bir figür olarak oynuyor. Onun Marty’si, kendini pazarlamaktan çekinmeyen, palavrayla gösteri ortasındaki çizgiyi ustalıkla bulanıklaştıran bir karakter. Odessa A’zion, Gwyneth Paltrow, Tyler the Creator ve Kevin O’Leary’nin de dahil olduğu oyuncu takımı, bu yüksek tempolu dünyayı tamamlıyor.
Safdie’nin kamerası her zamanki üzere sabırsız: Yakın planlar, süratli diyaloglar, dinlenmeye müsaade vermeyen bir kurgu izliyoruz. Sinema neredeyse hiç durmuyor; Marty üzere o da daima ileri atılıyor. Bu tercih, karakterin iç dünyasından çok dışavurumuna odaklanan bir anlatıyı beraberinde getiriyor. “Marty Supreme”, bir adamın ne hissettiğinden çok dünyaya kendini nasıl sunduğuyla ilgileniyor.
Filmin dikkat çeken yanlarından biri de estetik lisanı. 50’lerin New York’u, Chalamet’nin üzerinde gördüğümüz keskin kadro elbiselerle, parlak kumaşlarla ve devir tarzına göz kırpan ayrıntılarla yine kuruluyor. Masa tenisi burada neredeyse art planda kalırken Marty’nin görünümü, duruşu, kıyafetleri, sahneye girişleri kıssanın değerli bir modülü haline geliyor.
“Marty Supreme”, hırsın birden fazla vakit yetenekle değil, kendini gösterme merakıyla beslendiğini hatırlatan bir sinema. Büyük olmak isteyen, buna inanmakla yetinmeyip bunu herkese göstermek isteyen bir karakterin portresi. Safdie’nin bugüne kadarki en ferdî işlerinden biri olarak sinemada izlemeye paha bir sinema.
