Fotoğraflar: Uncommon Creative Studio
New York Moda Haftası sırasında SoHo’da karşınıza çıkan bir oyuncak kapma makinesi, birinci bakışta eğlenceli bir sokak enstalasyonu üzere gözüküyor. İçinde ise tek bir ödül var: ikonik bir Hermès Birkin çanta. Ama başından beri bilinen bir ayrıntı var: hiç kimse bu çantayı kazanamayacak.
“PAIN” başlığını taşıyan bu enstalasyon, yaratıcı stüdyo Uncommon tarafından tasarlanmış bir kent metaforu. Oyunun kuralları belirli; herkes deniyor ancak hiç kimse kazanmıyor. Tam da bu nedenle epeyce tanıdık bir kıssayı anlatıyor: New York’ta hayal kurmak, çabalamak ve birçok vakit yalnızca seyretmek.
13-14 Eylül tarihlerinde SoHo’da kurulan bu süreksiz pop-up, sırf bir oyun değil kentteki telaş kültürünün eleştirisi niteliğinde. Yaratıcıları, Birkin çantasını ulaşılması imkansız bir ödül olarak konumlandırarak New York’un bitmeyen koşuşturmacasına ve muvaffakiyet takıntısına eleştirel bir bakış sunuyor. Makinenin içindeki Birkin, sembolik olarak her şeyin “hemen orada” lakin “asla sahiden ulaşılabilir” olmadığı hissini temsil ediyor. Muvaffakiyet, statü, hayat standardı… Hepsi yakalanacak kadar yakın fakat tutamayacak kadar uzak.
Birkin çantasını yalnızca bir lüks nesne olarak değil, birebir vakitte bir toplumsal sembol olarak konumlandıran bu proje, modanın sonlarını enstalasyon ve sosyolojiyle buluşturuyor. Lüksün kendisi değil ona ulaşma isteği sorgulanıyor. New York’ta ömür, bilhassa genç jenerasyonlar için, giderek daha fazla sistem eleştirisiyle iç içe geçiyor. Artık herkes “daha fazla çalış” motto’sunu reddediyor, “Neden bu kadar çalışmak zorundayım?” sorusunu soruyor. “PAIN” tam olarak bu değişen tonu yansıtıyor.
Enstalasyon boyunca ziyaretçiler, oyunun kazanılamaz olduğunu bildikleri halde sıraya girip bahtlarını denemeye devam etti. Kazanmanın mümkün olmadığı bir oyuna katılmak aslında bu oyunun bir modülü olduğumuzu kanıtlıyor. Uncommon, tecrübenin kendisini bir toplumsal gözleme dönüştürüyor. “PAIN”, New York’un bitmeyen temposuna ve bu temponun yarattığı kolektif yorgunluğa ironik lakin estetik bir pencere açıyor.
