Lüks Tembelliği Severse

Yazı: Selin Miloşyan
ELLE Türkiye Eylül sayısından alınmıştır.
Fotoğraflar: Launchmetrics Spotlight, Getty Images Türkiye, Carven, The Row

Tıpkı toplumsal hayatta olduğu üzere modada da trendlerin vaktin dinamizmine nazaran evrildiği ve biçim değiştirdiği bir devirde, “quiet luxury”nin yerini “lazy luxury” akımına bıraktığına şahit oluyoruz.

Altuzarra

Gösterişini yalınlıktan ve zamansızlığından alan, yüksek kaliteyi ve lüksü sessizce ve bağırmadan sunan “quiet luxury”nin içerdiği bu sadelik arayışı, daima minimal görünme eforu aslında aşikâr bir uğraş gerektiriyordu. Fazlaca kurgulanmış ve hesaplanmış bir minimalliğin doğallıktan uzaklaşıp insanları daha özgür ve anda hareket etmeye itmesiyse “lazy luxury”nin (tembel lüks) popülerleşmesine önayak oldu.

Sürekli çabaladığımız, çalıştığımız, efor sarf ettiğimiz bu kaotik ve süratli çağda giysi konusunda rahatlığın ve özgürlüğün ön planda olması tıpkı tembelliğin de çağrıştırdığı lüksle yakından ilintili.

Balmain / Ralph Lauren / Brandon Maxwell / Tod’s

Kısaca “lazy luxury” felsefi olarak tembelliğin en büyük lüks olduğu fikrini sırtlanırken bu fikrin modadaki izdüşümünü temsil ediyor, “quiet luxury”nin o daima sofistike görünme baskısından kurtarıp insanların evet şık fakat daha konforlu, rahat ve bu bahis üzerinde çok fazla baş yormadan giyinmelerini öneriyor. Öbür bir deyişle modada tembel olma halini yüceltiyor.

Her ne kadar özgür bir seyahate davet etse de önerdiği giysi kodlarıyla aslında belirli bir duruşa gönderme yapan, öngörüsüz olmayı da bir sanata dönüştüren “lazy luxury”nin bu dönem hangi görünümlerle sahne aldığını inceliyoruz.

DÜNÜN “FLANÖZÜ”NDEN BUGÜNÜN TEMBEL LÜKSÜNE

Yaz rehavetinden şimdi çıkamadığımız, ofis ve kent hayatına adapte olmakta zorlandığımız eylül ve ekim aylarında ruh halimiz de “lazy luxury”nin mood’una ahenk sağlıyor, hiç bitmesini istemediğimiz tatil ve tembellik halini giysi kodlarına uyarlıyor.

The Row / Angel Schlesser

Zaten bir duruş, bir ruh hali olan “lazy luxury”, oversize modüller, devasa sweatshirt’ler, bir eşofman ekip üzerine alınan trençkot, parmak ortası terliklerin konforuyla uyumlanmış bol paça kumaş pantolonların doğallığında tanımlanıyor. Monokrom görünümler, süratlice hazırlanıldığı izlenimi veren, pantolonun tam tamına içine sokulmamış bir gömlek, sade bir giysi usulüyle kombinlenen tote çanta, minimalle oversize’ı karıştıran modüller, yorgun ya da makyajsız bir yüzü süratlice kapatan devasa güneş gözlükleri, tembel lüksün öne çıkan tarz kodları ortasında.

Parçalar “quiet luxury”de olduğu üzere sofistike ve şık fakat oradaki o “profesyonellik”ten kurtulmuş, o tarzın hakkını verme gayretinden arınmış, daha spontan bir biçimde giyilmiş izlenimi yaratıyor.

Ve tahminen de kuralsızlığı, özgürlüğü ve kanıksanmış belirli kodlara uyumlanmamasıyla daha fazla alkış topluyor, daha biricik, özgün ve kendine has bir tarzı hatırlatıyor.

Aslında “quiet luxury”de aşikâr kurallar vardı, meğer tembel lüks kurallara meydan okuyup kişinin başına nazaran giyinmesini önerirken o şahsa spontan bir yaratıcılık yeteneği tanıyor ki bu da sahip olması kolay bir meziyet değil. İşin sırrı, hem sofistike hem lüks hem de tembel görünmekte gizli.

“Lazy luxury”nin barındırdığı hem şık hem de rahat ve tembel görünme fikri felsefi olarak bize ünlü Fransız şair Baudelaire’in “flâneur” karakterini hatırlatıyor. “Aylak kent gezgini” olarak Türkçeye çevirebileceğimiz flanör, barındırdığı hiçbir şey yapmama niyetini belirli bir estetik ve güzellikle besler, tıpkı “lazy luxury”deki giysi tembelliğinin belirli bir şıklık ve zarafetle tamamlanması üzere. Flanörün aylaklığı aşikâr bir incelikle ve entelektüel birikime sahip olarak sürdürmesi üzere “lazy luxury”yi benimseyen modasever de lüks ve şık tarzını incelikli bir tembellik, eforsuz bir konfor ve rahatlık arayışı eşliğinle stantlar.

Kısaca moda dünyasında “lazy luxury”yi temsil eden kişi, bugünün bir nevi çağdaş ve şık “flanözü”dür.

EN BÜYÜK LÜKS, VAKTİ İSTEĞİMİZ ÜZERE KULLANMAK!

Sonbahar/Kış 2025-26 defilelerine baktığımızda “quiet luxury” ve türevlerinin Carven, The Row, Jacquemus, Max Mara, Brunello Cucinelli üzere markaların dizaynlarında devam ettiğini görüyoruz. Bu ortada sessiz lüks akımının Loro Piana’nın hakkında çıkan düşük fiyatlı personel çalıştırdığı savı ve farklı markaların da emsal suçlamalarla soruşturma kapsamına alınmasıyla popülerliğini yitirdiğini, lüksün artık muhakkak etik ve sürdürülebilirlikle birlikte düşünülmesi gerektiğini bir defa daha hatırlattı.

Sessiz lüksten doğan ancak onun o kurallılığına, katı duruşuna ve harikalığına karşı gelerek daha rahat ve konforlu kesimler giymeyi ön planda tutan tembel lüks, lüksü de yalnızca lüks kıyafetler doğrultusunda değil, tembelliğin ve hiçbir şey yapmama lüksünün paralelinde yorumluyor.