Daniel Roseberry’nin Schiaparelli’si her dönem moda sahnesine teatral bir derinlik ve teknik incelik getiriyor. Paris Moda Haftası kapsamında Centre Pompidou’da sunulan İlkbahar/Yaz 2026 koleksiyonu bu anlatının en ağır ve tahminen de en şiirsel kısımlarından biriydi.
Roseberry’nin bu sezonki başlığı birinci andan merak uyandırıyor: “Dancer in the Dark”. Koleksiyonun ipuçları hem giysideki sertlik ve akışkanlık ortasında hem de karanlıkla ışık ortasındaki geçişlerde kapalıydı.
Görünüşte hafif, neredeyse varla yok ortası elbiseler aslında ince bir hassasiyetle yapılandırılmıştı. Koleksiyondaki kimi elbiseler ise kasıtlı olarak “yırtılmış” üzere tasarlanmıştı ki bu, Elsa Schiaparelli ile Salvador Kolu’nun 1938 tarihli ikonik yırtık elbisesine bir gönderme niteliğindeydi.
Roseberry’nin lisanı hâlâ sürrealist. Avuç içi formunda tasarlanmış clutch çantalar, boyayı andıran altın fırçalar, yumurta kabuğunu andıran şapkalar ve kürkü andıran lakin aslında binlerce küçük fırçadan oluşan ceketler… Tüm bu ayrıntılar, Schiaparelli’nin köklerine hürmet duruşu niteliğindeydi ancak bir o kadar da bugüne aitti.
Daha sade ancak bir o kadar etkileyici modüller da koleksiyonda yerini buldu: asimetrik cepli kalem etek grupları, gövdeyi ustalıkla takip eden kavisli çizgiler, ribana kazakların uçuşan fırfırları… Tümü, Brâncuși’den ilham alan organik fakat heykelsi bir forma sahipti.
Schiaparelli’nin moda sahnesindeki yeri sadece dramatik ayrıntılarla değil, birebir vakitte istikrarlı bir kurgu ve sezgisel bir anlayışla belirleniyor. Roseberry bu koleksiyonda “ağırlık ve hafiflik” ortasında kurduğu istikrarla, markanın tarihi DNA’sını çağdaş bir tarzla birleştirmeyi başarıyor. Bu istikametiyle gösteri sırf bir defile değil, bir bayanın iç dünyasını, isteklerini ve zırhlarını temsil eden görsel bir anlatıya dönüşüyor. Centre Pompidou’nun yaklaşan renovasyon öncesi evsahipliği yaptığı son şovlardan biri olması da defileye başka bir mana yükledi.
