Röportaj: Aslı Asil
Londra merkezli Gürcü dizayncı David Koma, daha Central Saint Martins’teki mezuniyet koleksiyonuyla moda dünyasının radarına giren ve kısa sürede güçlü feminenlik anlayışı ve kırmızı halıda yarattığı tezli görünümlerle kendi imzasını oluşturan isimlerden. Bugün ise bu keskin estetiğini Blumarine’in baştan çıkarıcı DNA’sıyla buluşturarak markaya çağdaş bir yön veriyor.
Blumarine’in kreatif direktörü olarak markanın arşivlerine birinci kere girdiğinizde, sizi en çok şaşırtan ya da ilham veren ne oldu?
Beni en çok etkileyen şey, arşivin derinliği ve işçilik düzeyi oldu. Nakışlar, trikolar, ayrıntılara gösterilen özen… Pek çok parça bugün bile son derece çağdaş hissettiriyor. Tıpkı vakitte markanın duygusal tutarlılığı da bana çok ilham verdi: romantizm, duyusallık, hafiflik. Bu, kendi bakış açımdan yine yorumlayabileceğim çok net bir temel sundu.
Tasarımlarınız her vakit heykelsi siluetler ve güçlü bir feminenlik anlayışıyla öne çıktı. Tasarım lisanınız, Blumarine’in klâsik romantik ve duyusal DNA’sıyla nasıl bir diyalog kuruyor?
Blumarine’in romantik ve duyusal kimliği aslında benim yaklaşımımla doğal bir şekilde örtüşüyor. Ben bu kodlara daha heykelsi bir disiplin getiriyorum; yani yapı, duyusallığı bastırmak yerine onu güçlendiriyor. Bu diyalog da istikrar üzerinden kuruluyor: yumuşaklık ve netlik, his ve denetim ortasında.
İlkbahar/Yaz 2026 koleksiyonu, feminenliğe çağdaş ve güçlü bir yorum getiriyor. Bu dönem Blumarine bayanının ruhunu nasıl tanımlarsınız?
Bu dönem Blumarine bayanı bilinçli bir ikiliği temsil ediyor. Romantik fakat kırılgan değil; duyusal ancak kontrolü elinde tutuyor. Koleksiyon, hafiflik ve derinliğin, tatlılık ve yoğunluğun bir ortada var olduğu bir tür karanlık romantizmi araştırıyor.
Kelebek ve yusufçuk sembolleri üzerinden, zarafet ile sertlik ortasındaki bu dengeyi söz ediyoruz. Çok katmanlı, duygusal olarak farkında ve kendi zıtlıkları içinde güçlü bir bayan. Zarafet ve gücü tıpkı anda sahiplenen çağdaş bir feminenlik anlayışı.
SS26’da transparan katmanlar, kristal işlemeler ve adeta ikinci bir deri üzere oturan görünümler dikkat çekiyor. Sizi en zorlayan ya da heyecanlandıran parça hangisiydi?
Vücuda ikinci bir cilt üzere oturan siluetler benim için her vakit özellikle heyecan verici oluyor çünkü çok büyük bir hassasiyet gerektiriyorlar. Vücuda bu kadar yakın çalışırken, her bir konstrüksiyon ayrıntısı önem kazanıyor.
Provalar bu noktada belirleyici hale geliyor; giysi, kısıtlayıcı değil de doğal, güçlendirici ve zahmetsiz hissettirene kadar ince ayar yapılıyor.
Blumarine uzun vakittir romantizm ve duyusallıkla öz- deşleşen bir marka. Bu kodları bugünün bayanları için nasıl tekrar yorumluyorsunuz?
Bu kodları disiplin ve oran üzerinden tekrar yorumluyorum; duygusal özlerini korurken onlara daha fazla netlik ve çağdaşlık kazandırıyorum. Duyusallık daha özgüvenli bir hale geliyor. Artık süsleme odaklı değil, daha çok kendinden emin bir tutumla ilgili.
FW26 daha karanlık ve dramatik bir güç taşıyor. Bu koleksiyonun ana ilham kaynağı neydi?
FW26, İtalyan ihtişamının bir güç biçimi olarak okunan “diva” fikrinden ilham alıyor. Onun ikiliğini sert lakin yumuşak, vahşi fakat kırılgan daha karanlık ve teatral bir bakışla keşfetmek istedim. Markanın fotoğrafik mirasına, özellikle de Helmut Newton ile olan işbirliklerine yine döndüm; ayrıyeten Venedik’e bir metafor olarak baktım: barok, sinematik, gösterişli.
FW26’yı tanımlayan üç temel malzeme seçmeniz gerekse, bunlar hangileri olurdu?
Chantilly dantel, crêpe caddy ve lamé derdim. Chantilly dantel, markanın romantik mirasını temsil ediyor; fakat FW26’da bu dantel daha karanlık ve daha dramatik bir biçimde yorumlanıyor. Crêpe caddy yapı ve netlik sağlıyor; heykelsi siluetler ve koleksiyondaki kontrollü tutum için vaz- geçilmez. Lamé ise ışık ve ihtişam katıyor; divanın operatik, barok ruhunu güçlendiriyor.
Blumarine’in güçlü bir Y2K mirası var. Sizce korunması gereken şey ne, tekrar yorumladığınız şey ne?
Korunması gereken temel şey ruhu: oyunculuk, duyusallık ve özgürlük hissi. Benim tekrar yorumladığım kısım ise bunun uygulanış biçimi. Oranları rafine ediyor, vücuda daha fazla netlik kazandırıyorum.
Kariyerinizi Londra’da inşa ettiniz. Pekala Milano’da çalışmak sizi nasıl etkiledi?
Milano’da çalışmak benim için çok besleyici oldu. İtalya olağanüstü bir kültürel derinlik sunuyor: sanat, mimari, sinema, işçilik… İlham gerçekten her yerden gelebiliyor. Tıpkı vakitte yaratıcı ortamın son derece açık ve kapsayıcı olduğunu gördüm. Londra’nın gücüyle Milano’nun kültürel zenginliği ortasındaki diyalog benim için çok ilham verici oldu.
Pek çok unutulmaz kırmızı halı anına imza attınız. Blumarine için ihtişamı nasıl tanımlıyorsunuz?
Blumarine’de ihtişamın duygusal ve feminen hissettirmesi gerektiğini düşünüyorum. Benim ilgimi çeken şey kontrollü ihtişam; fotoğrafta çok güçlü duran lakin vücutta zahmetsiz hissettiren parçalar. Tesir ile samimiyet ortasındaki ahenkle ilgili.
Trendlere mi yanıt veriyorsunuz, yoksa sizi daha çok fikirler ve hisler mı yönlendiriyor?
Duygu her vakit önce gelir. Araştırma ve kültürel referanslar sezgiye derinlik kazandırır. Vakit içinde dengeli bir görsel lisan geliştirmek, anlık olana kapılmaktan çok daha önemli.
İnsanların markada en çok fark etmesini istediğiniz dönüşüm nedir?
Kimliğin güçlenmesi. İnsanların Blumarine’in daha net, daha keskin bir tabirini görmesini istiyorum hâlâ romantik ve duyusal lakin daha heykelsi, daha mimari.
Blumarine kadınını İstanbul’da nasıl hayal ediyorsunuz?
Onu özgüvenli ve şık hayal ediyorum. İstanbul zıtlıklar şehri: tarihi ve çağdaş, Doğu ve Batı. Bu ikilik, yapı ile yumuşaklık ortasında kurmaya çalıştığım istikrarla çok güzel örtüşüyor.
Kültürel kesişim noktaları modanın geleceği için ne kadar önemli?
Son derece önemli. Moda, alışveriş ve etkileşim üzerinden büyür. Kültürel kesişimler yeni perspektifler getirir ve yaratıcılığın içine kapanmasını mahzurlar. Gelenek ile yeniliğin bir ortada var olmasını mümkün kılar.
Türkiye üzere bölgelerdeki zanaatkarlarla işbirliği yapmayı düşünür müsünüz?
Zanaatkarlık çağdaş lükste giderek daha önemli hale geliyor ve mahallî ustalarla işbirliği yapmak, klâsik teknikleri korurken onları çağdaş bir anlatının parçası haline getirmemizi sağlar bu da benim çok manalı bulduğum bir şey.
Bu yazı ELLE Türkiye Nisan sayısından alınmıştır.
